این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه، حسرت و ناامیدی است. شاعر از جذبههای عشق، دردهای روحی، و ناتوانی در رسیدن به معشوق سخن میگوید. همچنین، مضامینی مانند فلسفه زندگی، انتقاد از جهان مادی، و مقاومت در برابر سختیها نیز در آن دیده میشود.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و حسرت ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۴۶۶ - جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟
دامن جان مرا زین ته دیوار کشد ۱
نظر پاک به خاک است برابر امروز
ورنه آیینه چرا حسرت دیدار کشد؟ ۲
ذوق آزار اگر این است که من یافته ام
جای رحم است بر آن کس که ز پا خار کشد ۳
از جهان چشم بپوشید که این خاک سیاه
سرمه خواب به چشم و دل بیدار کشد ۴
نتواند خرد از عالم گل بیرون رفت
کور اگر نیست چرا دست به دیوار کشد؟ ۵
نبرد طوطی اگر حرف ز مجلس بیرون
در بغل آینه را تنگ چو زنگار کشد ۶
لب پیمانه به گفتار نیاورد او را
خط مگر حرفی ازان لعل گهربار کشد ۷
خاطر مردم آزاده پریشان نشود
از خزان سرو محال است که آزار کشد ۸
سر برآرد ز گریبان مسیحا صائب
سوزنی کز قدم راهروان خار کشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.