این متن شعری عرفانی و اخلاقی است که به مفاهیمی مانند صفای دل، دوری از حرص و طمع، اهمیت سکوت و تفکر، و ارزش معنوی اعمال اشاره دارد. شاعر از نمادهایی مانند کعبه، زمزم، عیسی، مریم، و مور مسلم استفاده کرده تا پیامهای عمیق خود را منتقل کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۴۴۴ - گر صفای حرم کعبه ز زمزم باشد
زمزم کعبه دل دیده پر نم باشد ۱
تا نبندی ز سخن لب، نشود دل گویا
نطق عیسی ثمر روزه مریم باشد ۲
دست حرص از دل سودازدگان کوتاه است
دانه سوخته از مور مسلم باشد ۳
برگ عیش از چمن سبز فلک چشم مدار
که گلش کاسه دریوزه شبنم باشد ۴
چون سبک دست تواند به جهان افشاندن؟
دست هرکس به ته سنگ ز خاتم باشد ۵
همه دانند که مطلب ز دعا آمین است
زلف اگر بر خط شبرنگ مقدم باشد ۶
می خلد در دل مغرور مرا چون سوزن
بخیه زخمم اگر رشته مریم باشد ۷
صائب آنان که به گفتار سرآمد شده اند
خصم خود را نپسندند که ملزم باشد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.