این شعر به موضوعاتی مانند پیری، ناامیدی، عشق نافرجام، حوادث زندگی و مقاومت در برابر سختیها میپردازد. شاعر از زردی امل (امید) در پیری، سردی دل در مواجهه با مرگ (کافور)، و ویرانیهای عشق سخن میگوید. همچنین، به استقامت در برابر حوادث و بیتأثیری از بیداد روزگار اشاره دارد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی، اشاره به مرگ و ناامیدی، و استفاده از استعارههای پیچیده، درک این شعر را برای مخاطبان جوانتر دشوار میکند. این متن برای کسانی مناسب است که توانایی تحلیل مفاهیم انتزاعی و تجربیات زندگی را دارند.
غزل ۳۴۳۱ - پیر گردیدی و کشت املت زرد نشد
بوی کافور شنیدی و دلت سرد نشد ۱
آخرین عطر تو کافور ازان می سازند
که به مردن دلت از کار جهان سرد نشد ۲
بوی کافور ازین مرده دلان می آید
که به این طایفه آمیخت که نامرد نشد؟ ۳
عشق تردست تو صد خانه دل کرد خراب
که ز یک سینه نمایان اثر گرد نشد ۴
از حوادث دل آزاد چه پروا دارد؟
چهره سرو ز بیداد خزان زرد نشد ۵
خام چون سرو به باغ آمد و بیرون شد خام
هرکه صائب ز جهان حادثه پرورد نشد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.