غزل ۲۹۳۷ - از بهر مرغ خانه، چون خانه‌‌یی بسازی

از بَهرِ مُرغ خانه، چون خانه‌‌یی بسازی
اُشتُر دَرو نگُنجَد، با آن همه درازی ۱

آن مُرغِ خانه عقل است، وان خانه این تَنِ تو
اُشتُر جَمالِ عشق است، با قَدّ و سَرفَرازی ۲

رَطْلِ گِرانِ شَهْ را، این مُرغْ بَرنَتابَد
بویی کَزو بیابی، صد مَغز را بِبازی ۳

از ما مَجویْ جانا اسرارِ این حقیقت
زیرا که غَرقِ غَرقَم، از نُکتهٔ مَجازی ۴

من هَیکلی بِدیدم، اسرارِ عشق در وِیْ
کردم حَمایِل آن را از رویِ لاغ و بازی ۵

تا شُد گِران تَرَک شُد آن هَیکلِ خدایی
تا بَرنتابَد آن را پُشتِ هزار تازی ۶

شُد پَرده‌‌‌اَم دَریده، تا پَرده‌ها بِسوزم
از آتشی که خیزد در پَردهٔ حِجازی ۷

چون عشقِ او بِغُرَّد، وین پَرده‌ها بِدَرَّد
با شَمسِ حَقِّ تبریز، در وَقتِ عشق بازی ۸