این شعر از صائب تبریزی بیانگر مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است. شاعر از صبر، رنج، عشق، تقدیر و تحولات زندگی سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند کوه، مرغ در قفس، و چراغ روشن از جگر سنگ، به بیان احساسات و تجربیات انسانی میپردازد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم نیاز به تجربه و دانش بیشتری دارند تا به طور کامل درک شوند.
غزل ۳۳۹۳ - صبر را زمزمه من سفری می سازد
کوه را ناله من کبک دری می سازد ۱
پر کاهی است به دوش دل سودازده ام
کوه دردی که فلک را کمری می سازد ۲
در جوانی ز ثمر قامت نخل است دو تا
راستی سرو مرا بی ثمری می سازد ۳
نکند صبر به زندان فلک، جان چه کند؟
مرغ در بیضه به بی بال و پری می سازد ۴
عقل در کاسه سر عشق شد از بیخبری
دیو را باده گلرنگ پری می سازد ۵
هر که را آینه چون آب مصفا شده است
با گل و خار ز روشن گهری می سازد ۶
به شکستی که ز دوران رسد آزرده مباش
که تمامی مه نو را سپری می سازد ۷
می شود از جگر سنگ چراغش روشن
هر که چون لاله به خونین جگری می سازد ۸
می جهد از خم چوگان حوادث گویش
چون فلک هر که به بی پا و سری می سازد ۹
آه سردست علاج دل غمگین صائب
غنچه را صحبت باد سحری می سازد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.