غزل ۳۳۹۰ - بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد

بر ز نخدان تو هرکس که نگاه اندازد
گر بود خضر، دل خویش به چاه اندازد ۱

گرد بر دامن دریای کرم ننشیند
ابر اگر سایه رحمت به گیاه اندازد ۲

عقده مشکل ما را به نسیمی دریاب
تا به کی آه به اشک، اشک به آه اندازد؟ ۳

در گذر از سر نظاره آن قد بلند
کاین تماشا ز سر چرخ کلاه اندازد ۴

دور باش مژه از هر دو طرف استاده است
زهره کیست بر آن چشم نگاه اندازد؟ ۵

شکوه در دل گره و جرأت گفتارم نیست
مگر این سلسله را اشک به راه اندازد ۶

صائب از درد تغافل دل اگر خون گردد
به ازان است کسی رو به نگاه اندازد ۷