این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند شراب، عشق، زیبایی، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند شراب، خورشید، آب، و خواب برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده کرده است.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشارههای مکرر به شراب و مستی نیازمند سطحی از بلوغ فکری است.
غزل ۳۳۸۸ - گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد
کله عیش، می از جوش حباب اندازد ۱
جدل شبنم و خورشید بود مشت و درفش
خرد آن به که سپر پیش شراب اندازد ۲
کوس شهرت زند از خم چو فلاطون هرکس
خشت برگیرد و از دست کتاب اندازد ۳
هر که خواهد که کند مشکل عالم را حل
دفتر عقل همان به که در آب اندازد ۴
نه ز مستی است نمک گر به شراب افکندم
چشم تا چند به روی تو حباب اندازد؟ ۵
غلط اندازی حسن است که آب حیوان
پرده بر روی خود از موج سراب اندازد ۶
خواب مخمل نبود در گرو افسانه
بخت کی گوش به افسانه خواب اندازد؟ ۷
نگرفته است کس آیینه خورشید به موم
چون به رخسار تو مشاطه نقاب اندازد؟ ۸
صائب از بحر به یک جرعه برآوردی گرد
در خور ظرف تو، ساقی چه شراب اندازد؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.