این متن شعری است که از عناصر طبیعی مانند برق، خار، دریا و میوه برای بیان احساسات عمیق عاشقانه و رنجهای عشقی استفاده میکند. شاعر با تشبیهات زیبا، تأثیر عشق و دیدار معشوق را بر خود توصیف میکند و از دردها و رنجهای ناشی از این عشق سخن میگوید. همچنین، اشارهای به ناعادلانه بودن دنیا و تأثیرات آن بر انسان دارد.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از تشبیهات و مفاهیم به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی بیشتری نیاز دارند.
غزل ۳۳۶۰ - برق را در نظر آور به خس و خار چه کرد
تا بدانی که به من شعله دیدار چه کرد ۱
گر بگویم، رود از دست صدف گیرایی
که به آب گهرم سردی بازار چه کرد ۲
میوه چون پخته شود شاخ بر او زندان است
سر منصور به آرامگه دار چه کرد؟ ۳
هدف سوزن الماس شود پرده گوش
گر بگویم به من آن غمزه خونخوار چه کرد ۴
مشتی از خار فراهم کن و در آتش ریز
چند پرسی به تو گردون ستمکار چه کرد؟ ۵
از ترشرویی گردون گله بی انصافی است
خنده برق شنیدی به خس و خار چه کرد ۶
سر به دامان بهارست رگ خواب ترا
تو چه دانی که به من دیده بیدار چه کرد؟ ۷
غافل از خویش نه ای نیم نفس، چون دانی
که تمنای تو با صائب افگار چه کرد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.