این متن شعری است که بر اهمیت صداقت، پرهیز از غیبت، لذت بردن از زندگی جوانی، و پرهیز از ریاکاری تأکید دارد. همچنین، از بیان رازها به افراد نامطمئن و رفتارهای ناپسند مانند تهمت زدن و خشونت بیجا انتقاد میکند.
مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند مصرف می و مفاهیم انتقادی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
غزل ۳۳۵۲ - رو نهان از دل بی کینه نمی باید کرد
اینقدر ناز به آیینه نمی باید کرد ۱
در جوانی ز می ناب گذشتن ستم است
شنبه خود شب آدینه نمی باید کرد ۲
می توان تا گره زلف پریشانی ساخت
دل خود را گره سینه نمی باید کرد ۳
می برد دیده بی شرم طراوت ز عذار
جلوه بی پرده در آیینه نمی باید کرد ۴
تا به اکسیر ریاضت نکنی خون را مشک
خرقه چون نافه ز پشمینه نمی باید کرد ۵
تشنه چشمی غم همکاسه ز دل می شوید
باده در جام سفالینه نمی باید کرد ۶
تیغ بر مرده کشیدن ز جوانمردی نیست
غیبت مردم پیشینه نمی باید کرد ۷
می کند فاش زبان راز نهان را صائب
دزد را محرم گنجینه نمی باید کرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.