این شعر از صائب تبریزی به بیان تلخیهای زندگی و گذر عمر با رنج و مشقت میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر مختلف مانند عید و نوروز، کنج قناعت، زنبور و شهد، و شب جمعه، احساس ناامیدی و سختیهای زندگی را به تصویر میکشد. در نهایت، او اشاره میکند که تنها مرگ است که میتواند این تلخیها را به شهد تبدیل کند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی درباره زندگی و مرگ است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و ناامیدانه شعر ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامناسب باشد.
غزل ۳۳۳۹ - روز و شب بر من مهجور به تلخی گذرد
عید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد ۱
ندهد کنج قناعت به دو عالم قانع
از سر تنگ شکر مور به تلخی گذرد ۲
تلخی و شوری و شیرینی آب از خاک است
عمر در عالم پرشور به تلخی گذرد ۳
زندگی را نبود چاشنیی بی مستی
عمر در باغ به انگور به تلخی گذرد ۴
مال خود را نکند هر که به شیرینی صرف
از سر شهد چو زنبور به تلخی گذرد ۵
روزگار خط شبرنگ به شیرین دهنان
چون شب جمعه به مخمور به تلخی گذرد ۶
راحت و رنج به اندازه هم می باید
شب کوتاه به مزدور به تلخی گذرد ۷
تا به کی در تن خاکی، که شود زیر و زبر
روز ما همچو شب گور به تلخی گذرد؟ ۸
تلخی مرگ شود شهد به کامش صائب
هر که زین عالم پرشور به تلخی گذرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.