این شعر از صائب تبریزی بیانگر نگاهی عمیق به زندگی و طبیعت است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند آینه، باغ، بهار، و لاله، احساسات و تجربیات انسانی را به تصویر میکشد. او از مفاهیمی مانند خرد، درمان دردها، فقر، و امید صحبت میکند و با اشاره به عناصر طبیعت، پیچیدگیهای زندگی را نشان میدهد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات و استعارهها نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۳۳۱۶ - هر که چون زانوی خود آینه داری دارد
روز و شب پیش نظر باغ و بهاری دارد ۱
می کند جام علاجش به پف کاسه گری
هر سری کز خرد خام غباری دارد ۲
چه شتاب است که در دیده من دارد اشک
باز سیماب بر آیینه قراری دارد ۳
به تهیدستی من کیست ز ثابت قدمان؟
سر دیوار به کف دامن خاری دارد ۴
به سیه روزی من کیست درین سبز چمن؟
داغ در مد نظر لاله عذاری دارد ۵
خضر اگر راه به سرچشمه حیوان برده است
مست هم در دل شب آب خماری دارد ۶
چهره صائب اگر رنگ فشان شد چه غم است؟
شکر لله مژه لاله نگاری دارد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.