این شعر از صائب تبریزی، با تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، به توصیف احساسات عاشقانه، زیباییهای طبیعت و حالات روحی شاعر میپردازد. در آن از عناصری مانند گلدسته مینا، غنچه، مسیحا، دختر رز، دریا و زلیخا استفاده شده است که همگی بر عمق احساسات و تخیل شاعر تاکید دارند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و شناخت ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات تاریخی (مانند زلیخا) ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۲۹۲ - چهره ات رنگ ز گلدسته مینا دارد
غنچه ات درس تبسم ز مسیحا دارد ۱
عرصه خانه خشت و گل خم دلگیرست
دختر رز هوس چادر مینا دارد ۲
دلم از گریه مستانه مدد می طلبد
این گل ابر نظر بر لب دریا دارد ۳
بوی پیراهن اگر تند رود معذورست
دشمنی در پی چون چشم زلیخا دارد ۴
صائب این ذوق که از نشأه می یافته است
جان اگر در گرو باده کند جا دارد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.