غزل ۳۲۹۰ - کلفت از سینه می ناب برون می آرد

کلفت از سینه می ناب برون می آرد
گرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد ۱

شانه گر غور در آن زلف گرهگیر کند
تا قیامت دل بیتاب برون می آرد ۲

هرکه از حلقه آن زلف برآرد دل را
کشتی خویش ز گرداب برون می آرد ۳

شمع را شوق تماشای تو در بزم شراب
شب آدینه ز محراب برون می آرد ۴

در حریمی که لب لعل تو میکش باشد
قدح از خویش می ناب برون می آرد ۵

ساده لوحی که ز گردون به کجی خواهد کام
گوهر از بحر به قلاب برون می آرد ۶

هر که عریان شود از جامه هستی چو کتان
سر ز پیراهن مهتاب برون می آرد ۷

غیر دندان تو در دایره هستی نیست
آسیایی که ز خود آب برون می آرد ۸

جذبه خون من از شوق شهادت صائب
تیغ از پنجه قصاب برون می آرد ۹