این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که با استفاده از تصاویر و استعارههای غنی، احساسات عمیق عشق، شوق، و جدایی را بیان میکند. شاعر از عناصری مانند زلف، شراب، شمع، و محراب برای توصیف حالات درونی خود استفاده کرده است.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تصاویر به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
غزل ۳۲۹۰ - کلفت از سینه می ناب برون می آرد
گرد ازین غمکده سیلاب برون می آرد ۱
شانه گر غور در آن زلف گرهگیر کند
تا قیامت دل بیتاب برون می آرد ۲
هرکه از حلقه آن زلف برآرد دل را
کشتی خویش ز گرداب برون می آرد ۳
شمع را شوق تماشای تو در بزم شراب
شب آدینه ز محراب برون می آرد ۴
در حریمی که لب لعل تو میکش باشد
قدح از خویش می ناب برون می آرد ۵
ساده لوحی که ز گردون به کجی خواهد کام
گوهر از بحر به قلاب برون می آرد ۶
هر که عریان شود از جامه هستی چو کتان
سر ز پیراهن مهتاب برون می آرد ۷
غیر دندان تو در دایره هستی نیست
آسیایی که ز خود آب برون می آرد ۸
جذبه خون من از شوق شهادت صائب
تیغ از پنجه قصاب برون می آرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.