این شعر عرفانی و اخلاقی از صائب تبریزی، به موضوعاتی مانند ناپایداری دنیا، اهمیت اخلاق نیکو، عاقبت خاک شدن همه انسانها، و ارزش آزادگی و صداقت میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، مخاطب را به تفکر در مورد زندگی و رفتارهای انسانی دعوت میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر نیاز به درک و تجربه کافی از زندگی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۳۲۷۶ - وقت ارباب دل آشفته به مویی گردد
صید وحشت زده آواره به هویی گردد ۱
بی تأمل مژه مگشای درین عبرتگاه
که ترازوی مکافات به مویی گردد ۲
درس آزادگیش زود روان می گردد
هرکه چون سرو مقیم لب جویی گردد ۳
عاقبت چون همه را خاک شدن در پیش است
ای خوش آن خاک که جامی و سبویی گردد ۴
جگر سوخته از جنبش مژگان ریزد
چون قلم هر که گرفتار دورویی گردد ۵
زخم شمشیر تغافل همه مخصوص من است
این نه آبی است که هر روز به جویی گردد ۶
صورت خوب به هر مشت گلی می بخشند
تا که شایسته اخلاق نکویی گردد؟ ۷
بهر روشندلی ما دم گرمی کافی است
چشم یعقوب پر از نور به بویی گردد ۸
بس بود از دو جهان محو تماشای ترا
آنقدر وقت که مشغول وضویی گردد ۹
هر غباری که ازو چشم نپوشی صائب
در نهانخانه دل آینه رویی گردد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.