این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که از عناصر طبیعت و تصاویر شاعرانه برای بیان احساسات عمیق عشق و دلبستگی استفاده میکند. شاعر از زلف یار، چشمهای نافذ، و دیگر نشانههای زیبایی معشوق سخن میگوید و از تأثیرات عمیق این عشق بر روح و جان خود مینویسد. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند خودشناسی و خدابینی نیز در آن دیده میشود.
متن شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از استعارهها و مفاهیم عمیق آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۳۲۷۲ - گر چنین خون دل ازان طره مشکین گردد
شانه را دست در آن زلف نگارین گردد ۱
مانع شوخی آن چشم نشد پرده خواب
برق در ابر محال است بتمکین گردد ۲
می بری دلبری ای شوخ زحد، می ترسم
کز گر انباری دل زلف تو بی چین گردد ۳
از جوان حرص فزون است کهنسالان را
خار چون خشک شود بیش شلایین گردد ۴
عالمی گردن امید برافراخته اند
تا به خون که دم تیغ تو رنگین گردد ۵
اگر از باده شود چهره خوبان رنگین
باده از چهره رنگین تو رنگین گردد ۶
چشم خورشید کز او خیره شود چشم جهان
از تماشای رخت مشرق پروین گردد ۷
کوه غم بار به دل نیست طلبکار ترا
که سبکسیر شود سیل چو سنگین گردد ۸
پای خوابیده محال است به معراج رسد
چشم خودبین چه خیال است خدابین گردد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.