این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، به زیباییهای عشق، جذابیتهای معشوق و تأثیر آن بر دل عاشق میپردازد. در ابیات مختلف، از تشبیهات زیبا مانند گره ناز بر بند قبا، گل و شمع گریبان چاک، چشم مخمور معشوق و آسیای آب بقا استفاده شده است. شاعر از عشق به عنوان نیرویی جهانآرا یاد میکند که بر همهجا میتابد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از تشبیهات و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۳۲۴۷ - نوبت عقده گشایی چو به ما می افتد
گره ناز بر آن بند قبا می افتد ۱
در حریمی که گل و شمع گریبان چاکند
که به فکر دل صد پاره ما می افتد؟ ۲
چشم مخمور تو بیماری نازی دارد
که ز نشکستن پرهیز به جا می افتد ۳
در ته خاک همان گردش خود را دارد
آسیایی که در او آب بقا می افتد ۴
پرتو حسن تو خورشید جهان آرایی است
که بغیر از دل صائب همه جا می افتد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.