این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق سرکش و دیوانه‌وار است که نیازمند دل جسور و فداکار است. شاعر از پنهان کردن درد عشق در سینه سخن می‌گوید، همان‌طور که گنج در ویرانه پنهان است. او به مخاطب هشدار می‌دهد که از فرصت‌های زندگی غافل نشود و همزمان آماده سفر باشد. همچنین، اشاره می‌کند که برای نجات از آتش مشکلات، همت مردانه و دعای جوشن لازم است. در نهایت، شاعر عاشق را تشویق می‌کند که برای رسیدن به معشوق، از حجاب و شرم بگذرد و مانند پروانه، جرأت به خرج دهد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیازمند بلوغ فکری و تجربه زندگی است. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۳۲۲۷ - قبول عشق سرکش را دل دیوانه می باید
که تاج خسروان را گوهر یکدانه می باید ۱
کنم در سینه و دل درد و داغ عشق را پنهان
که مه در زیر ابر و گنج در ویرانه می باید ۲
مشو با مهلت دنیا زتمهید سفر غافل
که یک پا در برون در، یکی در خانه می باید ۳
زآتش چون سیاوش می توان سالم برون آمد
دعای جوشنی از همت مردانه می باید ۴
به هر کس قسمت خود می رساند چرخ مینایی
نماند در صراحی آنچه در پیمانه می باید ۵
دلا از پای منشین گر هوای زلف او داری
که صد پا کوچه گرد زلف را چون شانه می باید ۶
حجاب و شرم را بگذار در بیرون در صائب
که آتش طلعتان را جرأت پروانه می باید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
