این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، درد عشق، انتظار و رنجهای روحی را بیان میکند. شاعر از عشق به عنوان یک بیماری یاد میکند که نیازمند درمان است، از تمنای معشوق سخن میگوید و به مفاهیمی مانند امید، استغفار و ندامت اشاره دارد. همچنین، از نمادهایی مانند زلیخا و یوسف برای بیان عمق احساسات خود استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۲۲۵ - زسوز عشق داغی بر دل افگار می باید
چراغی بر سر بالین این بیمار می باید ۱
زلعل آبدار او تمنایی که من دارم
مرا در دست صد انگشتر زنهار می باید ۲
پریشان دارد از صد رهگذر تسبیح، احوالم
مرا شیرازه ای از رشته زنار می باید ۳
به زهر چشم تنها پاس نتوان داشت خوبی را
گل بی خار را شبنم دل بیدار می باید ۴
زلیخا دامن امید را بیهوده نگشاید
عبیر پیرهن را چشم چون دستار می باید ۵
زچشم مست دارد عذرخواهی گر ننوشد می
همین سابقی میان میکشان هشیار می باید ۶
چه سود از کارفرمایان ظاهر بی دماغان را؟
که در دل کارفرمایی زذوق کار می باید ۷
متاع یوسفی حیف است باشد فرش در زندان
تکلف برطرف، دیوانه در بازار می باید ۸
به از اشک ندامت نیست صائب هیچ تسبیحی
ترا گر سبحه ای از بهر استغفار می باید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.