این متن بیانگر ناتوانی در رهایی از غم و اندوه با روشهای معمول مانند نوشیدن شراب یا شستشو با خون است. همچنین اشاره به این دارد که بدون عشق، اشکی از دل جاری نمیشود و تغییر درونی بدون تسلیم واقعی ممکن نیست. در نهایت، متن به این نکته میپردازد که غلبه بر خود شرط لازم برای غلبه بر جهان است.
متن دارای مضامین عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند غم و اندوه و تسلیم ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
غزل ۳۲۱۱ - ز مغز من به صهبا خشکی غم برنمی آید
رسانم گر به آب این خاک را، نم برنمی آید ۱
به خون نتوان ز روی تیغ شستن جوهر خط را
به زور باده از دل ریشه غم برنمی آید ۲
عبث از خواری اخوان شکایت می کند یوسف
عزیز مصر گردیدن ازین کم برنمی آید ۳
مگر چون خار و خس در دامن تسلیم آویزد
وگرنه موج ازین دریا مسلم برنمی آید ۴
نمی آید ز دل بی عشق بیرون قطره اشکی
ز گلشن بی کمند مهر شبنم برنمی آید ۵
عیار بدگهر از صحبت نیکان نیفزاید
به دست راست، نقش چپ زخاتم برنمی آید ۶
ازان مغلوب می گردی که بر خود نیستی غالب
اگر با خود برآیی با تو عالم برنمی آید ۷
اگر نه سرمه دارد در گلو صائب زآه ما
چه پیش آمد که از صبح جزا دم برنمی آید؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.