این متن شعری است که از درد، رنج و جدایی سخن میگوید. شاعر از اشک، آه، خون و بوی گل صحبت میکند و به مفاهیمی مانند بصیرت، بلای آسمانی و فتح در پیکار زندگی اشاره دارد. در نهایت، از بیرحمی و نامههای نانوشته نیز یاد میشود.
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند خون و رنج ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۳۲۰۳ - نفس از سینه ام از بس به خون آغشته می آید
سخن از لب مرا بیرون چو خون از کشته می آید ۱
ز اشک و آه مگسل گردل روشن طمع داری
که نبض آن گهر در کف ازین سررشته می آید ۲
شود صاحب بصیرت هر که پوشد دیده از دنیا
گشاد این حباب از چشم بر هم هشته می آید ۳
بلای آسمان را از که می آید عنا نداری؟
که پرزورست سیلی کز فراز پشته می آید ۴
مظفر می شود هر کس زدنیا روی گردان شد
درین پیکار فتح از لشکر برگشته می آید ۵
کدامین شاخ گل دامن کشان زین بزم بیرون شد؟
که بوی گل به مغزم از چراغ کشته می آید ۶
کدامین دل زپیچ و تاب گردیده است خون یارب؟
که باد امروز از زلفش به خون آغشته می آید ۷
چه نقش تازه ای بر آب زد بیرحمیش صائب؟
کز آن کو، نامه بر با نامه ننوشته می آید ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.