غزل ۳۱۸۸ - کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟

کجا آسان زقید جسم پای دل برون آید؟
نپوسد دانه تا در خاک کی از گل برون آید؟ ۱

عجب رسمی است در دریای بی پایان نومیدی
که هر کس دل به دریا کرد از ساحل برون آید ۲

گرفتم سهل کار عشقبازی را، ندانستم
که هر کاری که آسان بشمری مشکل برون آید ۳

زهمراهان به ناسازی بریدن نیست کار من
که می سوزم اگر خاری زپای دل برون آید ۴

به علم ظاهری آراستم دل را، ندانستم
که این فرد از میان فردها باطل برون آید ۵

از ان مجلس که ساقی گردش چشم بتان باشد
بط می چون خروس بی محل بسمل برون آید ۶

از ان گلشن که چشم شور من میراب آن باشد
به جای غنچه گل عقده مشکل برون آید ۷

چه خواهد بود یارب حال نخل میوه دار او
در آن گلشن که پای سرو دیر از گل برون آید ۸

چنین کز چشم بیمار تو می آید نگه بیرون
مگر لیلی به چندین ناز از محمل برون آید ۹

از ان رخسار عالمسوز من جان می برم صائب
اگر با بال و پر پروانه از محفل برون آید ۱۰