غزل ۳۱۷۴ - حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیند

حباب و موج را هر کس که از دریا جدا بیند
زخط و خال کثرت چهره وحدت کجا بیند؟ ۱

شکست از گردش گردون به پاکان می رسد افزون
که گندم پاک چون گردید رنج آسیا بیند ۲

نگردد مرگ سنگ راه جویای سعادت را
که با چشم سفید این استخوان راه هما بیند ۳

مدان جان مجرد را یکی با پیکر خاکی
که آزادست مرغی کز قفس خود را جدا بیند ۴

میان عاقبت بینان علم گردد به بینایی
چو نرگس هر که در جوش بهاران زیر پا بیند ۵

قماش اهل دل را چون شناسد کوته اندیشی
که گردد روی گردان کعبه را گر بی قبا بیند ۶

سیه باشد جهان در چشم دایم عیبجویی را
که پشت تیره از آیینه، از طاوس پا بیند ۷

عصاکش پیر و کورست در سیر و سکون دایم
زهی غافل که تقصیرات خود را از قضا بیند ۸

به خون ناامیدی دست شوید از گشاد دل
نواسنجی که دست غنچه گل در حنا بیند ۹

زبیرحمی نگردد آب گرد دیده اش صائب
سر خورشید را آن سنگدل گر زیر پا بیند ۱۰