این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوق خود سخن میگوید و احساسات خود را نسبت به او بیان میکند. شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن میگوید و خود را در برابر او کوچک و ناچیز میبیند. همچنین، شاعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق و تلاش برای نزدیک شدن به او صحبت میکند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان زیر 15 سال به طور کامل قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم عمیق و استعاری موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۲۹۱۳ - باز چون گل سوی گلشن میروی
با تواَم، گر چه که بیمن میرَوی ۱
صدزبان شُد سوسن اَنْدَر شرحِ تو
گُل رُخا خوشْ سویِ سوسن میروی ۲
سویِ مَستان با دو لَعْلِ میْ فروش
از برایِ باده دادن میرَوی ۳
شاهِدان اِسْتاره وار اَنْدَر پِیاَت
تو بِه کَش، چون ماهِ روشن میرَوی ۴
در کِه خواهی آتشی دیگر زدن؟
با دلِ چون سنگ و آهن میرَوی ۵
آفتابا ذَرّهاَم، رَقصانِ تو
پیشِ تو چون سویِ روزَن میروی ۶
تا دَرآرَد شَمسِ تبریزی به چَشم
سُرمه وار ای دلْ به هاوَن میرَوی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.