غزل ۲۹۱۳ - باز چون گل سوی گلشن می‌روی

باز چون گُلْ سویِ گُلْشَن می‌رَوی
با تواَم، گر چه که بی‌من می‌رَوی ۱

صدزبان شُد سوسن اَنْدَر شرحِ تو
گُل رُخا خوشْ سویِ سوسن می‌روی ۲

سویِ مَستان با دو لَعْلِ میْ فروش
از برایِ باده دادن می‌رَوی ۳

شاهِدان اِسْتاره وار اَنْدَر پِی‌اَت
تو بِه کَش، چون ماهِ روشن می‌رَوی ۴

در کِه خواهی آتشی دیگر زدن؟
با دلِ چون سنگ و آهن می‌رَوی ۵

آفتابا ذَرّه‌اَم، رَقصانِ تو
پیشِ تو چون سویِ روزَن می‌روی ۶

تا دَرآرَد شَمسِ تبریزی به چَشم
سُرمه وار ای دلْ به هاوَن می‌رَوی ۷