این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، بیانگر درد و رنج عشق، ناامیدی و بیقراری شاعر است. او از فراق یار مینالد و از ناتوانی خود در رهایی از این عشق سخن میگوید. شعر پر از استعارهها و تصاویر زیبایی مانند غبار، گوهر، گل، بلبل و... است که بر عمق احساسات شاعر تأکید میکنند.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و عرفانی است و درک آن به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۱۶۰ - اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند
غبار من ز استغنا به گوهر دامن افشاند ۱
مگر بیطاقتیها بال پروازم شود، ورنه
که را دارم که مشت خار من در گلخن افشاند؟ ۲
دماغ گل پریشانتر شود از ناله بلبل
عبیر زلف او را گر صبا بر گلشن افشاند ۳
کسی از رشته سر درگم من آگهی دارد
که شب از خار خار دل به بستر سوزن افشاند ۴
به افشاندن غبار من نرفت از دامن پاکش
گهر گرد یتیمی را چسان از دامن افشاند؟ ۵
اسیر عشق را از عشق آزادی نمی باشد
چه امکان دارد ا خود برگ نخل ایمن افشاند؟ ۶
زهی خجلت زلیخا را که یوسف در حریم او
غبار دیده یعقوب بر پیراهن افشاند ۷
زسودا خشک شد خون در رگ من آنچنان صائب
که موج نبض من در راه عیسی سوزن افشاند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.