این متن شعری است که به موضوعاتی مانند عشق، رنج، ظلم، و نادانی انسانها در برابر زیباییها و حقایق زندگی میپردازد. شاعر از بیتوجهی دشمنان به ارزشهای انسانی، نادانی در تشخیص خوبیها، و تأثیر عشق بر روح انسان سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات به رنج و ظلم ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۱۵۶ - چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟
کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند ۱
مگو واعظ حدیث دوزخ و جنت به اهل دل
که سرگرم محبت گلشن از گلخن نمی داند ۲
تو بی پروا زبان خلق را کوتاه کن از خود
وگرنه آه مظلومان ره روزن نمی داند ۳
زکافر نعمتی دل شکوه از داغ و جنون دارد
که بلبل قدر گل تا هست در گلشن نمی داند ۴
دل بیدار را خواب اجل بیدارتر سازد
چراغ ما زدامان کفن مردن نمی داند ۵
مشو از قتل ما ایمن که چون فرهاد خون ما
نخواباند به خون تا خصم را، خفتن نمی داند ۶
سرآدم گشته ام چون سرمه در علم نظر بازی
زبان چشم خوبان را کسی چون من نمی داند ۷
توان کردن به ابرام از نکویان کام دل حاصل
دم این تیغ بی زنهار، برگشتن نمی داند ۸
نداری رحم اگر بر غیر، برخود رحم کن صائب
که آتش گرم چون شد دوست از دشمن نمی داند ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.