این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند آرزوهای انسانی، ناپایداری زندگی، مرگ، رنجهای روحی و آزادی روح از قید و بندهای دنیوی میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا، ناپایداری زندگی و ضرورت رهایی از تعلقات را بیان میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر برای درک و تجربه نوجوانان و بزرگسالان مناسب است و ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۳۱۲۳ - دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد
که گوش امن در دریای بی لنگر نمی باشد ۱
تو از کوتاه بینی ها اجل را دور می دانی
وگرنه غایبی از مرگ حاضرتر نمی باشد ۲
ندارد شکوه ای از تیره بختیها دل روشن
که اخگر را لباسی به زخاکستر نمی باشد ۳
زعرض حال خاموشم که زخم اهل غیرت را
بغیر از لب گزیدن بخیه دیگر نمی باشد ۴
دل آزاده زود از قید هستی می جهد بیرون
سپند شوخ یک دم بیش در مجمر نمی باشد ۵
ز اشک و آه مگسل گر دل خود جمع می خواهی
که این اوراق را شیرازه دیگر نمی باشد ۶
زوصل نوخطان بردار صائب کام دل اینجا
که در فردوس این ریحان جان پرور نمی باشد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.