این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، عشق و زیبایی معشوق را توصیف میکند. شاعر از عناصر طبیعی مانند ابرو، کمان، خورشید، دریا، سرو، و شمع برای بیان احساسات خود استفاده کرده و تأکید میکند که عشق او پایدار و فراتر از محدودیتهای مادی است.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق جاودان و نمادگرایی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۱۰۰ - ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشد
کمانی را که تیر از خانه خیزد این چنین باشد ۱
کند در پرده مه سیر خورشید جهان آرا
زصورت، دیده هر کس به صورت آفرین باشد ۲
مرا با قامت رعنای او عیشی است بی پایان
حیات جاودان از مردم کوتاه بین باشد ۳
نگردد مانع از گوهرافشانی موج، دریا را
چه پروا باد دستان را زچین آستین باشد؟ ۴
درین بستان نهد چون سرو هر کس دست خود بر دل
در ایام خزان پیرایه روی زمین باشد ۵
شود روشنتر از صبح قیامت شمع اقبالش
سرافرازی که چون خورشید چشمش بر زمین باشد ۶
عمل چون خالص افتد خود بهشت خویش می گردد
که شمع خانه زنبور هم از انگبین باشد ۷
چه با من می تواند کرد داغ عشق او صائب؟
سمندر را چه پروا از شراب آتشین باشد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.