این شعر از صائب تبریزی به زیباییهای طبیعت و فصل بهار اشاره دارد و از مفاهیمی مانند امید، صبر و پیوستن به جریان زندگی سخن میگوید. همچنین، به تأثیرات روحی و معنوی بهار بر انسان و جهان اشاره میکند.
مفاهیم عمیق شعر و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. این شعر更适合 افرادی که با ادبیات کلاسیک فارسی آشنایی دارند و میتوانند مفاهیم فلسفی و عرفانی آن را درک کنند.
غزل ۳۰۷۳ - گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شد
رگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد ۱
اگر این است کیفیت هوای نوبهاران را
در میخانه از گرد کسادی بسته خواهد شد ۲
به جوش آرد چنین گر نوبهاران مغز عالم را
با زنجیر کز زور جنون بگسسته خواهد شد ۳
چنین گر عام سازد فیض را ابر کف ساقی
زقید خشکسال زهد، زاهد رسته خواهد شد ۴
زما بیطاقتان چون سیل خودداری نمی آید
به دریا می رسد هر کس به ما پیوسته خواهد شد ۵
مشو نومید اگر یک چند اشکت بی اثر باشد
که هر سیلی به دریا عاقبت پیوسته خواهد شد ۶
به گفت وگو دلی خوش می کند صائب، نمی داند
که گر خاموش گردد جنت در بسته خواهد شد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.