غزل ۲۹۰۲ - ای درآورده جهانی را ز پای

ای دَرآورده جهانی را زِ پای
بانگِ نای و بانگِ نای و بانگِ نای ۱

چیسْت نِی، آن یارِ شیرین بوسه را
بوسه جای و بوسه جای و بوسه جای ۲

آن نِیِ بی‌دست و پا بِسْتَد زِ خَلْق
دست و پای و دست و پای و دست پای ۳

نِی بهانه‌ست، این نه بر پایِ نِی است
نیست اِلّا بانگِ پَرِّ آن هُمای ۴

خود خدایَست، این همه روپوش چیست؟
می‌کَشَد اهلِ خدا را تا خدای ۵

ما گدایانیم، وَاللّهُ الْغَنی
از غَنی دان آنچه بینی با گدای ۶

ما همه تاریکی وَاللّهُ نُور
زآفتاب آمد شُعاعِ این سَرای ۷

در سَرا چون سایه آمیز است نور
نور خواهی زین سَرا، بر بامْ آی ۸

دِلْخوشی گاهیّ و گاهی تَنگ دل
دل نخواهی تَنگ، رو زین تَنگْنای ۹