این متن شعری است که از استعارهها و تصاویر شاعرانه برای بیان مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی استفاده میکند. مضامینی مانند عشق، فداکاری، خطرات زندگی، و ناپایداری دنیا در آن دیده میشود. شاعر از عناصری مانند آتش، دریا، و گوهر برای انتقال پیامهای خود بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند فداکاری و خطرات زندگی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۰۶۱ - به دلهای فگار آن لعل روشن گوهر آویزد
که اخگر بر کباب تر به آسانی درآویزد ۱
در آن دریا که دست از جان خود شستن بود ساحل
زهی غافل که از موج خطر در لنگر آویزد ۲
رگ جانم زغیرت موی آتش دیده می گردد
اگر پروانه ای را شعله در بال و پر آویزد ۳
ندارد جز گرفتاری ثمر آمیزش خوبان
گره در کارش افتد رشته چون در گوهر آویزد ۴
ز آتش هر که را نور بصیرت می شود حاصل
چوخار رهگذر هردم به دامانی درآویزد ۵
مگر از خط به فکر ما سیه روزان فتد حسنش
که چون آیینه شد تاریک در خاکستر آویزد ۶
ندارد صرفه ای کشتی گرفتن با زبردستان
بود در خاک دایم هر که با گردون در آویزد ۷
به تردستی زبان کوتاه کن صائب خسیسان را
که خار تر به دامن راهرو را کمتر آویزد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.