این شعر از صائب تبریزی، غم و اندوه، فقر، عشق، وطنپرستی و مفاهیم عرفانی را به تصویر میکشد. شاعر از دردهای درونی، فقر درویشان، عشق به وطن، و ارزشهای معنوی سخن میگوید. همچنین، از نمادهایی مانند خون شهیدان، میخانه، و طبیعت برای بیان مفاهیم عمیق استفاده میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی، استفاده از استعارههای پیچیده، و اشاره به موضوعاتی مانند فقر و شهادت ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات نیاز به تفسیر دارند که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
غزل ۳۰۵۸ - غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد
زسقف خانه درویش دایم خاک می ریزد ۱
سر گوهر به دامان صدف دیدم یقینم شد
که تخم پاک، دهقان در زمین پاک می ریزد ۲
زمین یک قطعه لعل است از خون شهیدانش
هنوزش رغبت خون از خم فتراک می ریزد ۳
عرق افشاندی از رخ، آب شد دلهای مشتاقان
قیامت می شود چون انجم از افلاک می ریزد ۴
نشاط باده گلرنگ را گر خضر دریابد
زلال زندگی را زیرپای تاک می ریزد ۵
سر مینا از ان سبزست در میخانه همت
که سر جوش عطای خویش را بر خاک می ریزد ۶
زحرف سرد بر دل می خوری هر دم، نمی دانی
که از لرزیدن دل انجم از افلاک می ریزد ۷
زساغر منع صائب می کند زاهد، نمی داند
که می در سینه رنگ شعله ادراک می ریزد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.