این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و دردهای روحی شاعر است. او از نازکاندیشی و رنجهای عشق میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند 'شمشیر' و 'تیر' به توصیف حالات درونی خود میپردازد. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند تقدیر، صبر و رضایت اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی ممکن است برای نوجوانان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۳۰۵۶ - مسلسل حرف از ان مژگان خوش تقریر می ریزد
سخن زین خامه فولاد چون زنجیر می ریزد ۱
مخور بر دل مرا تا برخوری زان چهره نوخط
که از لرزیدن من جوهر از شمشیر می ریزد ۲
چه گلها می توان چید از دل بیطاقت عاشق
در آن محفل که رنگ از چهره تصویر می ریزد ۳
سلامت خواهی از چشم بدان، سر در گریبان کش
که از گردن فرازی بر هدفها تیر می ریزد ۴
نه از نازست اگر کم حرف افتاده است لبهایش
قلم چون تنگ شق افتد رقم زو دیر می ریزد ۵
تو سنگین دل به جوی شیر قانع نیستی، ورنه
به قدر حاجت از پستان قسمت شیر می ریزد ۶
زحیرانی به دندان می گزی انگشت گستاخی
اگر دانی چها از خامه تقدیر می ریزد ۷
مرا بگذار با ویرانی ای معمار سنگین دل
که رنگ از روی من ز اندیشه تعمیر می ریزد ۸
من عاجز کنم چون از علایق جمع دامن را؟
که رنگ آتش از این خار دامنگیر می ریزد ۹
مکش تیغ زبان صائب به هر بیهوده گفتاری
که از عاجزکشیها این دم شمشیر می ریزد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.