این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره عشق، رنج، وحدت وجود، و جنون است. شاعر از گل و خار، جام می، و گوهر به عنوان استعارههایی برای بیان حالات درونی خود استفاده میکند. همچنین، مفاهیمی مانند وحدت کفر و دین، و رنجهای ناشی از عشق و جنون در شعر دیده میشود.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند وحدت کفر و دین نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۰۵۴ - گل اندامی که در پیراهن من خار می ریزد
به خرمن گل به جیب و دامن اغیار می ریزد ۱
نه کم ظرفی است گر زیر و زبر سازم دو عالم را
که می در جامم از کیفیت دیدار می ریزد ۲
بساط جوهری گردد زمین هر جا به حرف آید
زبس رنگین سخن زان لعل گوهربار می ریزد ۳
بود مست زپا افتاده ای هر نقش پای تو
زبس سرو ترا کیفیت از رفتار می ریزد ۴
صدف را می رسد لاف جوانمردی درین دریا
که زیر تیغ از لب گوهر شهوار می ریزد ۵
دویی نبود میان کفر و دین در عالم وحدت
دل تسبیح از بگسستن زنار می ریزد ۶
من آن نخل برومندم در اقلیم جنون صائب
که بر من سنگ دایم از در و دیوار می ریزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.