این شعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گلشن، آب روان و سرو، به توصیف زیبایی و تأثیر رفتار معشوق میپردازد. همچنین، با اشاره به فرهاد و شیرین، عشق و رنج ناشی از آن را به تصویر میکشد. شاعر از استعارههایی مانند زنگار دل و غنچه پیکان برای بیان مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و اشارات ادبی پیچیده، فهم شعر را برای مخاطبان جوانتر دشوار میکند.
غزل ۳۰۴۲ - زرخسار تو رنگ از گلشن ایجاد می خیزد
زرفتار تو از آب روان فریاد می خیزد ۱
به هر گلشن که با آن قد رعنا جلوه گر گردی
به تعظیم تو سرو از جای خود آزاد می خیزد ۲
ز آب آیینه روشن پذیرد زنگ و شیرین را
زدل زنگار از تردستی فرهاد می خیزد ۳
کجا خون می تواند شست رنگ از غنچه پیکان؟
به می کی گرد کلفت از دل تا شاد می خیزد؟ ۴
اگر چون کاسه خالی نیستند از مغز این سرها
چرا انگشت بر هر لب زنی فریاد می خیزد؟ ۵
کند از علم رسمی پاک، دل را ساده لوحیها
به صیقل جوهر از آیینه فولاد می خیزد ۶
چرا صائب به هم دارند غیرت کشتگان او؟
رقم یکدست اگر از خامه فولاد می خیزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.