این متن شعری است که از مضامین مختلفی مانند عشق، رنج، امید، و تفکر فلسفی استفاده میکند. شاعر از خاک به عنوان نمادی از فروتنی، رنج، و همچنین منشأ حیات و پاکی یاد میکند. همچنین، اشاراتی به عشق و فداکاری، ناامیدی و امید، و تفکر عمیق درباره زندگی دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از واژگان و تصاویر شعری ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا نامفهوم باشد.
غزل ۳۰۳۶ - خوشا افتاده ای کز خاک ره چالاک برخیزد
کند در خاک دشمن را و خود از خاک برخیزد ۱
گناه ما غبار خاطر رحمت نمی گردد
فروغ مهر از دریای پرخون پاک برخیزد ۲
مباد از نشأه می سرخ رویی می پرستی را
که در ایام بی برگی زپای تاک برخیزد ۳
(چراغ دیده عشاق وقتی می شود روشن
که دود خط از ان رخسار آتشناک برخیزد) ۴
ندارد اعتبار خاک، خون مشک در زلفش
به یک سودا درین بازار باد از خاک برخیزد ۵
ندارد حاصلی جز قبض خاطر خاک اصفاهان
نباشد بسط در خاکی کز او تریاک برخیزد ۶
مجو درک سخن از خام طبعان جهان صائب
که از خاکستر دل شعله ادراک برخیزد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.