این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از زیباییهای طبیعت و معشوق سخن میگوید. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند لبخند معشوق، شراب صبحگاهی، باران و نسیم صبحگاهی، احساسات عمیق خود را بیان میکند. همچنین، در برخی ابیات به مفاهیمی مانند ایمان، فریب و پیمانشکنی نیز اشاره شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از ابیات به موضوعاتی مانند فریب و پیمانشکنی اشاره میکنند که نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک کامل دارد.
غزل ۳۰۱۲ - لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازد
شراب صبح جان می پرستان تازه می سازد ۱
اگرچه صفحه روی تو از خط کافرستان شد
همان صبح بناگوش تو ایمان تازه می سازد ۲
نظر سیراب می گردد چو یاقوت از تماشایش
سفالی را که آن خط چوریحان تازه می سازد ۳
غبار خاطر من بیش می گردد زتردستان
زمین تشنه را هر چند باران تازه می سازد ۴
نسیم صبح پیغام که می آرد به این گلشن؟
که از هر غنچه شاخ گل گریبان تازه می سازد ۵
دل آزاده ما هم زبرگ عیش می بالد
لباس سرو را گر نوبهاران تازه می سازد ۶
مدار امید آسایش برون نارفته از عالم
نفس غواص در بیرون عمان تازه می سازد ۷
فریب مردمی صائب مخور از چشم پرکارش
که از بهر شکستن عهد و پیمان تازه می سازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.