این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از درد عشق، بیقراری عاشق و بیاعتنایی معشوق سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند مسیحا، فرهاد، بلبل و گل، غزال وحشی و شمع، احساسات عمیق عاشقانه و رنجهای ناشی از عشق را به تصویر میکشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰۱۰ - غم من عالم بیدرد را غمخواره می سازد
مسیحا را علاج درد من بیچاره می سازد ۱
همین بس شاهد یکرنگی معشوق با عاشق
که بلبل عاشق است و گل گریبان پاره می سازد ۲
چرا بر کوه پشت خویش چون فرهاد نگذارد؟
سبکدستی که صد شیرین زسنگ خاره می سازد ۳
زهر کس نامه ای آید، زند چون شاخ گل بر سر
همین آن سنگدل مکتوب ما را پاره می سازد ۴
غزال وحشی من رو به صحرای دگر دارد
مرا هویی ازین وحشت سرا آواره می سازد ۵
تکلف بر طرف، ختم است بر آیینه خودداری
که از خوبان سیمین بر به یک نظاره می سازد ۶
دو عالم گر شود پروانه، شمع از پای ننشیند
به یک عاشق کجا آن آتشین رخساره می سازد؟ ۷
نسوزد دل اگر صائب سرشک ناامیدی را
که از بهر یتیمان مهره گهواره می سازد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.