این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که به موضوعات عشق، درد، جدایی، و تأثیرات عمیق عشق بر روح و جسم میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی متحول کننده یاد میکند که میتواند سنگ را نرم کند و کوه را مجنون صحرا گرداند. همچنین، به تأثیرات منفی عشق مانند درد و رنج نیز اشاره شده است.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به درد و رنج عشق ممکن است برای سنین پایینتر سنگین باشد.
غزل ۳۰۰۳ - محبت سنگ خارا را ز اهل درد می سازد
تجلی کوه را مجنون صحرا گرد می سازد ۱
بهشت آرد برون روز جزا سر از گریبانش
کسی کز برگ عیش اینجا به داغ و درد می سازد ۲
منه بر اختر اقبال دل از ساده لوحیها
کجا یک جا قرار این مهره خوش گرد می سازد؟ ۳
مرا پیری اگر چون مرده در کافور خواباند
زکار عشق کی دست و دل من سرد می سازد؟ ۴
غزال شوخ چشم من خیال وحشیی دارد
که با هر کس گرفت الفت، زعالم فرد می سازد ۵
زسوز عشق او شد کهربایی استخوان من
که روی صبح را خورشید تابان زرد می سازد ۶
زعیاری یکی شد خال با خط دلاویزش
بلای جان بود دزدی که با شبگرد می سازد ۷
مزن لاف شکیب و صبر با هجران او صائب
که این درد گرانجان مرد را نامرد می سازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.