این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به زیباییهای طبیعت، عشق و رهایی از تعلقات دنیوی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند مستی، عشق، پروانه و شمع، خزان و گلشن استفاده کرده تا احساسات عمیق خود را بیان کند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند رهایی از حجابهای دنیوی و رسیدن به حقیقت وجود دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۹۹۷ - زپا عشاق را آن نرگس مستانه اندازد
زهی ساقی که عالم را به یک پیمانه اندازد ۱
نمی گیرد به دندان پشت دست خود سبکدستی
که پیش از سیل رخت خود برون از خانه اندازد ۲
نه ای گر مرد عشق از حلقه عشاق بیرون رو
که آن شمع آتش از پروانه در پروانه اندازد ۳
چو اوراق خزان بلبل به روی یکدیگر ریزد
به هر گلشن که دست آن شاخ گل مستانه اندازد ۴
تو چون بیرون روی از انجمن، شمع گران تمکین
به جان بی نفس خود را برون از خانه اندازد ۵
حجاب عشق تا برجاست از عاشق چه می آید؟
گرفتم خویش را در خلوت جانانه اندازد ۶
درین بحر گران لنگر حبابی می شود واصل
که از سر خرقه خود را سبکروحانه اندازد ۷
گرفتاری عنان از دست بیرون می برد، ورنه
مرا در دام هیهات است حرص دانه اندازد ۸
زخورشید بلند اقبال او صائب عجب دارم
که پرتو بر در و دیوار این ویرانه اندازد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.