این متن به موضوعاتی مانند عزلت و تنهایی، خطرات زندگی، ارزش گذاری نادرست، غربت و یاد وطن، و بیخبری از دنیا میپردازد. شاعر از تجربیات شخصی و نگرشهای فلسفی خود سخن میگوید و تأکید میکند که گاهی دوری از جمعیت و خطرپذیری میتواند به آرامش منجر شود. همچنین، او به تأثیرات منفی کوتهاندیشی و طمع اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۹۴ - به خلوت هر که رخت از حلقه جمعیت اندازد
زگرداب خطر خود را به مهد راحت اندازد ۱
کسی را می رسد لاف کرم چون چشمه حیوان
که نقد جان به دامن خضر را در ظلمت اندازد ۲
خطرها باشد از آه ضعیفان سربلندان را
که مویی کاسه فغفور را از قیمت اندازد ۳
گلوی خویش می مالد به تیغ از کوته اندیشی
سپر هر کس که پیش دشمن کم فرصت اندازد ۴
ندارم از غریبی شکوه ای از سازگاریها
مگر یاد وطن گاهی مرا در غربت اندازد ۵
سبک مغزی که از دنیا تن آسانی طمع دارد
به راه سیل بستر بهر خواب راحت اندازد ۶
به تحریک صبا از جا غبارش برنمی خیزد
به خاک تیره هر کس را که خواب غفلت اندازد ۷
از ان از گوشه عزلت نمی آیم برون صائب
که ترسم سایه بر فرقم همای دولت اندازد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.