این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عشق و جذابیت معشوق سخن میگوید و تأثیر عمیق آن بر عاشق را توصیف میکند. همچنین، مفاهیمی مانند فنا در عشق، گذر از دنیای مادی و وحدت با معشوق در آن دیده میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه و فلسفی ممکن است برای سنین پایینتر نامفهوم باشد.
غزل ۲۹۶۹ - زدیدار تو از یوسف زلیخا مهر برگیرد
چراغ دیده یعقوب از روی تو درگیرد ۱
نه زاهد ماند نه میخواره از حسن جهانسوزش
که چون گردید آتش شعله ور در خشک و تر گیرد ۲
در آب زندگانی موی آتش دیده را ماند
رگ جانی که پیچ و تاب از ان موی کمر گیرد ۳
از ان عاشق به آتشهای رنگارنگ می سوزد
که آن روی لطیف از هر نگه رنگ دگر گیرد ۴
ز سر پا کردگان را تا چه گلها بر سر افشاند
بیابانی که پای راهرو را در گهر گیرد ۵
زخرمن جوی رزق، از خوشه چینان دست کوته کن
که مور پست فطرت دانه از مور دگر گیرد ۶
سپر انداختم تا خون نباید خورد، ازین غافل
که این پیمانه چون شد سرنگون خون بیشتر گیرد ۷
من آن لعل گرانقدرم بساط خاک را صائب
که بوسد دست خود هر کس مرا از خاک برگیرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.