این متن به موضوع عرفان و سیر و سلوک معنوی اشاره دارد. شاعر بیان میکند که هر کس از نیستی به سوی خداوند روی آورد، از بشریت اثری در او باقی نمیماند و توجه او به علل دنیوی از بین میرود. او توصیه میکند که به جای قناعت به ظواهر، به حقیقت درونی و جوهر وجودی توجه شود و از لطف و حلاوت الهی شکرگزار باشیم.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و ناملموس باشد.
غزل ۲۸۹۱ - هر که از نیستی آید به سوی او خبری
اَنْدَرو از بَشریَّت بِنِمانَد اثری ۱
اِلْتِفاتی نَبُوَد هِمَّتِ او را به عِلَل
گَر عِلَل گیرد جُمله، زِ عُلی تا به ثَری ۲
هر کسی که مُتلاشی شود و مَحو زِ خویش
به سویِ او کُند از عینِ حقیقت نَظَری ۳
جوهری بیند صافی، مُتَحَلّی به حُلَل
مُتِمَکِّن شده در کالْبَدِ جانوری ۴
تو به صورت چه قَناعَت کُنی از صُحبَتِ او؟
رو دِگَر شو تو به تَحقیق، که او شُد دِگَری ۵
بِشِنو شُکرِ وِیْ از من، که به جان و سَرِ تو
که بِدان لُطف و حَلاوَت نَچَشیدم شِکَری ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.