این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که به مفاهیمی مانند عشق، وحدت، بیباکی، و رهایی از قید و بندهای دنیوی میپردازد. شاعر از عناصری مانند دریا، صدف، زلف، و آتش برای بیان احساسات عمیق و فلسفی خود استفاده کرده است.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از اصطلاحات و استعارههای بهکار رفته ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
غزل ۲۹۴۹ - کجا از تیغ سرگرم محبت باک می دارد؟
سرعاشق کمند وحدت از فتراک می دارد ۱
ندارد پاک گوهر شکوه ای از تلخی دوران
صدف در سینه دریا دهن را پاک می دارد ۲
مپرس از زاهدان خشک سر گوهر عرفان
که از دریا لب ساحل خس و خاشاک می دارد ۳
زچوب خشک گردد شعله بیباک سرکش تر
کجا از دار پروا عاشق بیباک می دارد؟ ۴
لباس غنچه تنگی می کند بر خنده گلها
فلک دانسته اهل عشق را غمناک می دارد ۵
ندارد زلف آن بیباک پروا از غبار خط
کجا اندیشه چشم شوخ دام از خاک می دارد؟ ۶
میفشان آستین بی نیازی برنواسنجی
که چون گل هر طرف چندین گریبان چاک می دارد ۷
مکن زنهار تکلیف قبا دیوانه ما را
که عاشق از گریبان حلقه فتراک می دارد ۸
به بخت تیره صائب صلح کن با نور آگاهی
که زنگ از بخت سبز آیینه ادراک می دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.