این متن شعری است که به توصیف عظمت و جایگاه والای یک شخصیت میپردازد. شاعر با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، این شخصیت را به عنوان منبع حیات، نور و قدرت توصیف میکند. همچنین، به رابطهی این شخصیت با جهان و موجودات دیگر اشاره میکند و برتری او را بر زمانه و دیگران نشان میدهد.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات و مفاهیم انتزاعی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۸۹ - ای که تو چشمهٔ حیوان و بهار چمنی
چو مَنی تو، خودِ خود را کِه بگوید چو مَنی؟ ۱
من شَبَم، تو مَهِ بَدْری، مَگُریز از شبِ خویش
مَهْ کِه باشد؟ که تو خورشیدِ دو صد اَنْجُمَنی ۲
پاسْبانِ دَرِ تو ماهْ بَرین بامِ فَلَک
تو که در مَقْعَدِ صِدْقی، چو شَهْ اَنْدَر وَطَنی ۳
ماهْ پیمانهٔ عُمر است، گَهی پُر، گَهْ نیم
تو به پیمانه نگُنجی، تو نه عُمرِ زَمَنی ۴
هر کِه در عَهدِ تو از جورِ زمانه گله کرد
سِزَد اَرْ کفشِ جَفا بر دَهَنِ او بِزَنی ۵
کین زمانه چو تَن است و تو دَرو چون جانی
جان بُوَد تَن، نَبُوَد تَن، چو تو جان، جانِ تَنی ۶
سَجده کردند مَلایک، تَنِ آدم را زود
پَرتوِ جانِ تو دیدند، در آن جسمِ سَنی ۷
اَهْرِمَن صورتِ گِل دید و سَرَش سَجده نکرد
چوبِ رَد بر سَرَش آمد که بُرو، اَهْرِمَنی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.