این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند باران، ابر، و نور، احساسات عمیق عشق، حسرت، و رنج را بیان میکند. شاعر از عشق نافرجام، ناامیدی، و ظلمت دل سخن میگوید و با اشاراتی به طبیعت، مفاهیم عمیق انسانی را بازتاب میدهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی احساسی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشند.
غزل ۲۹۰۰ - سخن از لب فزون زان چشم چون بادام می بارد
حیا بیش از عرق زان چهره گلفام می بارد ۱
به عاشق می کند خط مهربان آن حسن سرکش را
نبارد صبح اگر این ابر رحمت، شام می بارد ۲
پس از کشتن چه حاصل گریه کردن بر سر خاکم؟
که بی حاصل بود ابری که بی هنگام می بارد ۳
ندارد در تو فریاد گرفتاران اثر، ورنه
زعاجزنالی من خون زچشم دام می بارد ۴
دل تاریک من از چشم بستن می شود روشن
اگر در خانه در بسته نور از جام می بارد ۵
بخیل از حرف سایل گوش می گیرد، نمی داند
که از خاموشی اهل طمع ابرام می بارد ۶
تو بیدل می کنی چون اسب توسن از سیاهی رم
وگرنه از سحاب تلخکامی کام می بارد ۷
مخند ای نوجوان زنهار بر موی سفید ما
که این برف پریشان سیر بر هر بام می بارد ۸
دل روشن طمع از نامجویی داشتم، غافل
که ظلمت بر عقیق از رهگذار نام می بارد ۹
نگردد مست چون از دیدنش نظارگی صائب؟
که می جای عرق زان چهره گلفام می بارد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.