این متن شعری است که به موضوعاتی مانند غم، صبر، عشق، تقدیر و ناامیدی میپردازد. شاعر از ناتوانی انسان در برابر حوادث و تقدیر صحبت میکند و بر اهمیت خموشی و صبر در رسیدن به معانی عمیق تأکید دارد. همچنین، به ناامیدی از رسیدن به آرزوها و عشق اشاره میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و غم نیاز به بلوغ فکری برای درک و پردازش دارند.
غزل ۲۸۹۷ - زخاطر ریشه غم دور ساغر بر نمی آرد
که صیقل از دل آیینه جوهر بر نمی آرد ۱
خموشی پیشه کن تا دامن معنی به دست آری
که بی پاس نفس غواص گوهر بر نمی آرد ۲
که زیر چرخ گردن می فرازد از تهی مغزی؟
که از تیر حوادث چون هدف پر بر نمی آرد ۳
عجب دارم که از مکتوب شوق آمیز من قاصد
چرا از پای خود پر چون کبوتر بر نمی آرد ۴
نفس چون راست سازم در حریم وصل آن بدخو؟
که دود عود آنجا سر زمجمر بر نمی آرد ۵
اسیر شش جهت را نیست جز تسلیم درمانی
که نقش این مهره را از قید ششدر برنمی آرد ۶
به بال کاغذین بیرون شدن من آرزو دارم
از ان آتش که بال و پر سمندر بر نمی آرد ۷
زحرف پوچ خجلت نیست نادان را، که می گوید
که تخم پوچ از مغز زمین سر برنمی آرد؟ ۸
ز زلف ماتمی آورد صائب شانه سر بیرون
زکار در هم ما هیچ کس سر بر نمی آرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.