این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند عشق، جذبههای روحانی، رنج و امید سخن میگوید. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که میتواند معشوق را از دنیای مادی فراتر ببرد. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند شهید، مسیح و خضر دارد که بر جنبههای معنوی و روحانی شعر تأکید میکنند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و نمادین ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۸۹۴ - خردکی رخت بتواند زموج می برون آرد؟
سر از بحری به این شورش حبابی کی برون آرد؟ ۱
زفیض عشق چون مجنون کمند جذبه ای دارم
که لیلی را تواند موکشان از حی برون آرد ۲
شهید زخم دندان ندامت باد انگشتش
اگر خواهد مسیح از ناخن ما نی برون آرد ۳
به تاک خشک اگر افتد خمارآلود چشم او
ز زیر بال هر برگی بط پر می برون آرد ۴
زدشت عشق کز گرمی گدازد مغز آتش را
به خاکستر نشیند هر که خواهد نی برون آرد ۵
عبث باد مراد افتاده در پی زورق ما را
زطوفان کشتی ما را نفس تا کی برون آرد ۶
شود از عشق رسوایی طلب معشوق بی پرده
شکر را جذبه طوطی زبند نی برون آرد ۷
دل صائب اگر چون خضر آب زندگی نو شد
سری از کوچه باریک زلفش کی برون آرد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.