این شعر به موضوعاتی مانند شادی، مستی، غم، بیپروایی و عبرتگیری از زندگی میپردازد. شاعر از خندههای مستانه، بیپروایی مجنونها و خندههای کودکان و دیوانگان در دنیای پر از غم صحبت میکند. همچنین به مفاهیمی مانند غفلت، پشیمانی و بینیازی اشاره دارد و در نهایت، خندهی عاقلانهی صائب را در برابر وضعیت جهان توصیف میکند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به مستی و بیپروایی نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای تفسیر صحیح دارد.
غزل ۲۸۸۷ - نه تنها از نشاط می لب جانانه می خندد
که سر تا پای او چون شاخ گل مستانه می خندد ۱
چه پروا دارد از سنگ ملامت هر که مجنون شد؟
که کبک مست در کهسارها مستانه می خندد ۲
زخجلت می کند صد پیرهن تر گریه تلخش
درین گلزار چو گل هر که بیدردانه می خندد ۳
نمی گردد دل آگاه شاد از عشرت دنیا
درین ماتم سرا یا طفل یا دیوانه می خندد ۴
شد از اشک پشیمانی شفق گون صبح را دامن
سزای آن که از غفلت درین غمخانه می خندد ۵
حباب آسا به باد بی نیازی می دهد سر را
درین دریا سبک عقلی که بیباکانه می خندد ۶
زغربت می گشاید عقده دل تنگدستان را
چو دور از طره شمشاد گردد شانه می خندد ۷
نشاط خواجه غافل بود از جمع سیم و زر
که از بالای گنج این جغد در ویرانه می خندد ۸
اگر خارست، اگر گل، مایه خوشحالیی دارد
کلید و قفل این منزل به یک دندانه می خندد ۹
نه از شادی است، بر وضع جهانش خنده می آید
درین عبرت سرا صائب اگر فرزانه می خندد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.