این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از مفاهیمی مانند میخانه، خرابات، عشق، و رنجهای عاشقانه استفاده میکند. شاعر با تصاویر نمادین مانند آیینه، میخانه، شمع، پروانه، و دیوانه، حالات روحی و عاطفی خود را بیان میکند. این شعر به مفاهیمی مانند بیگانگی، عشق، رنج، و امید میپردازد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از واژگان و استعارهها نیاز به درک ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند.
غزل ۲۸۸۵ - کدام آیینه رو احرام این میخانه می بندد؟
که می آیینه بر پیشانی پیمانه می بندد ۱
که امشب می شود از شرمگینان میهمان من؟
که دود آه، چشم روزن کاشانه می بندد ۲
خرابات مغان خوش خاک عاشق پروری دارد
که شمع آنجا کمر در خدمت پروانه می بندد ۳
زصندل جبهه ما در بغل پروانگی دارد
بر همن کی به روی ما در بتخانه می بندد؟ ۴
زسنگ کودکان دل بر گرفتن سختیی دارد
وگرنه راه صحرا را که بر دیوانه می بندد؟ ۵
زمژگان سیل می بارد دل الفت سرشت من
اگر گرد خرابی رختم از ویرانه می بندد ۶
نه برقی در کمین، نه تندبادی در نظر دارد
به امید چه یارب خوشه ما دانه می بندد؟ ۷
چنان بیگانه است از آشنایی مشرب صائب
که در بر آشنا چون مردم بیگانه می بندد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.