این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند ناپایداری دنیا، بیثباتی زندگی، و هشدار درباره غفلت از حقایق هستی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر گویا مانند سیل حوادث، آسیای آسمان، و برگ خزان، به خواننده یادآوری میکند که دنیا گذراست و نباید فریب ظواهر را خورد. همچنین، او از ریا و تظاهر زاهدان انتقاد میکند و بر اهمیت توجه به حقایق والای زندگی تأکید دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و نمادین ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا سنگین باشد.
غزل ۲۸۶۴ - به احسان خانه از سیل حوادث رسته می گردد
در بی خیر در اندک زمانی بسته می گردد ۱
تو از کوتاه بینی می کنی اندیشه روزی
وگرنه آسیای آسمان پیوسته می گردد ۲
مشودرهم زسختیهای دوران چون سبک مغزان
که سنگ آخر نصیب پسته لب بسته می گردد ۳
مکن دل را به رنگ و بو پریشان چون هوسناکان
که از گردآوری برگ خزان گلدسته می گردد ۴
منه پیش ره ارباب حاجت چوب ای غافل
که از دربان در ارباب دولت بسته می گردد ۵
تو می سازی زغفلت گرم جای خود، نمی بینی
که چرخ از کهکشان اینجامیان بربسته می گردد ۶
به تسبیح ریای زاهدان از ره مرو صائب
که چندین دام مکر اینجا عنان بگسسته می گردد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.